قرارداد های BOO و بررسی یک تعارض در قوانین و مقررات مربوط به آن؛
قراردادهای BOO یکی از انواع الگوهای مشارکت عمومی-خصوصی (PPP) در بردارنده سه مفهوم «ساخت، تملک و بهره برداری» است. مهم ترین و متمایز کننده ترین مرحله در این نوع قراردادها مرحله «تملک» می باشد که به دنبال آن سرمایه گذار مالک پروژه شده و میتواند کلیه تصرفات مالکانه را اعمال نماید. این تصرف به خصوص از جهت اخذ منابع مالی اهمیت دارد و سرمایه گذار میتواند اموال و دارائی های پروژه را نزد بانک وثیقه گذاشته و نسبت به اخذ تسهیلات اقدام نماید. همچنین تملک پروژه توسط سرمایه گذار بر خلاف قالب BOT محدود به دوره قرارداد نبوده و سرمایه گذار ملزم به واگذاری پروژه به دولت نیست. با بررسی قوانین و مقررات ایران مرتبط با این الگوی قراردادی نوعی تناقض در ترتیب قراردادی آن آشکار می شود؛ به نحوی که در برخی قوانین از آن به عنوان قرارداد «ساخت، تملک و بهره برداری» و در برخی دیگر «ساخت، بهره برداری و تملک» اشاره شده، که در ادامه آمده است:
نمونه قوانین و مقرراتی که قرارداد های BOO را به مفهوم قرارداد«ساخت، بهره برداری و تملک» تعریف نموده اند؛
ماده ۳۴ قانون احكام دائمی برنامههای توسعه كشورماده ۴۸ قانون برنامه ششم توسعهماده ۱۳۳ قانون برنامه پنجم توسعهماده ۳ آيين نامه اجرايي تبصره ۱۹ ماده واحده قانون بودجه سال ۱۳۹۷ماده ۱ دستورالعمل تعيين نرخ خريد تضميني برق، موضوع ماده ۴۸ قانون برنامه پنج ساله ششم توسعهماده ۵ آيين نامه معاملات شركت مهندسی آب و فاضلاب كشورنمونه قوانین و مقرراتی که قرارداد های BOO را به مفهوم قرارداد «ساخت، تملک و بهره برداری» تعریف نموده اند؛ماده ۱ مصوبه شوراي اجرايي فناوري اطلاعات در خصوص دستور العمل مشاركت بخش غيردولتي در ارائه خدمات الكترونيكي دولتی ج.ا.ابند ۴ مصوبه اصلاح مصوبه شوراي اقتصاد در خصوص صدور مجوز خريد تضميني برق توليدي توسط شركت يونيت اينترنشنال تركيه از نيروگاه سيكل تركيبيموافقت نامه شرایط عمومی، شرایط خصوصی و پیوست های همسان ساخت، مالکیت و بهره برداری BOO معاونت مهندسی، پژوهشی و فناوری وزارت نفت اگرچه بر اساس نظر مرجّح و دیدگاه اکثر حقوقدانان تعریف صحیح قراردادهای BOO به صورت Build-Own-Operate (ساخت، تملک و بهره برداری) است.
دیدگاهتان را بنویسید