این تیپ قراردادها در کنار سایر قراردادهای امتیازی، خدمت و هیبرید از انواع اصلی قراردادهای بالادستی رایج در صنعت نفت است که ایده اصلی آن در دهه ۱۹۵۰ م. در بولیوی مطرح شد اما به شکل امروزی در دهه ۱۹۶۰م. اندونزی مطرح گردید.در قراردادهای PSC میزان هزینه های سرمایهای و عملیاتی تامین شده توسط پیمانکار پس از تولید از بخشی از نفت تحت عنوان Cost Oil(نفت هزینه) که قبلا در قرارداد مورد توافق بوده، بازیافت میشود، نفت باقیمانده پس از کسر نفت هزینه بعنوان Profit Oil (نفت سود) میان کشور میزبان و پیمانکار مطابق قرارداد تسهیم میشود.در این میان سقف هزینه های قابل بازیافت معمولا در قالب مفهوم “Cost Stop” مطرح است، اگر هزینههای متحمل شده توسط پیمانکار بیش از Cost stop باشد، پیمانکار صرفا مستحق دریافت هزینهها تا همان سقف است، اما اگر هزینه های قابل بازیافت پیمانکار کمتر از Cost Stop باشد به نفت باقیمانده “Excess Oil” گفته میشود. معمولا اما نه لزوما Excess Oil طبق همان روال نفت سود میان دولت میزبان و پیمانکار تسهیم میشود.از قرارداد مشارکت در تولید (PSC) که هزینه ها به سقف Cost Oil رسیده است، با عنوان قرارداد اشباع (Saturated) یاد میشود.
دیدگاهتان را بنویسید